Plan był prosty: wynająć auto, zjechać wybrzeże od Vlory do Sarandy, zatrzymując się tam, gdzie dusza zapragnie – plaże, góry, może jakaś ruinka po drodze. W praktyce? Było piękniej niż myślałem, dziko jak w przygodówce klasy B i emocjonująco jak na gruzińskim weselu.
Pierwsze 10 minut po opuszczeniu Vlory minęły spokojnie. Kolejne? Cóż… Google Maps zaczęło krzyczeć, ja zaczęłam mówić do samochodu po polsku, a zakręty rosły jak ciasto drożdżowe w upalny dzień.
Llogara Pass – Droga, Która Prowadzi w Chmury (i do refleksji nad życiem)
Llogara Pass to jedna z tych tras, gdzie jedną ręką robisz zdjęcia, drugą trzymasz kierownicę, a trzecią… modlisz się. Zakręty są tak ciasne, że GPS się gubi, a widoki tak piękne, że trzeba się zatrzymać – głównie dlatego, że i tak jedziesz 30 km/h.
Na górze? Chłód, zapach sosen i przestrzeń tak ogromna, że nawet Twoje zmartwienia wydają się mniejsze. Niebo łączy się z morzem, a Ty patrzysz i myślisz: „No dobra, Albania, wygrałaś.”
Między Wioskami a Kozami – Czyli Gdzie Czas Płynie Inaczej (albo wcale)
Za przełęczą droga staje się… bardziej eksperymentalna. Tu jakiś kamień na środku drogi, tam pan z grabkami i śmiechem w oczach. I kozy. Wszędzie kozy. Czasem patrzą na Ciebie tak, jakby wiedziały, że jesteś turystą bez pojęcia.
W jednej z wiosek zatrzymałem się na chwilę – dosłownie na zdjęcie widoku – i po chwili siedziałem na krześle pod figowcem, z kawą, ciastkiem i kotem na kolanach. Kobieta, która mnie poczęstowała, nie mówiła po angielsku ani po polsku. Ale mówiła sercem, i to wystarczyło.
Sekretne plaże, Których nie Znajdziesz na TripAdvisorze
Zamiast jechać główną trasą, zjeżdżałem wszędzie tam, gdzie wyglądało na „może coś tam będzie”. Czasem kończyło się to ślepą uliczką i traktorami. Czasem… rajem.
Plaże bez nazw, z wodą czystszą niż moje sumienie i piaskiem, który parzy w stopy, ale głaszcze duszę. Bez leżaków, bez Wi-Fi, bez tłumów. Tylko Ty, szum fal i lokalny pies, który przyszedł sprawdzić, czy nie masz czegoś do jedzenia.
Zamek w Porto Palermo – Mniej o Historii, Więcej o Klimacie
W pewnym momencie trafiłem na zamek Alego Paszy – niby zamek jak z bajki, choć bardziej z bajki braci Grimm. Surowy, kamienny, z wilgotnym chłodem wewnątrz i bajecznym widokiem na zatokę na zewnątrz.
Nie ma tam wielu tablic informacyjnych, nie ma przewodników, nie ma tłumów. Ale za to jest cisza. I uczucie, że ktoś tu przed Tobą patrzył dokładnie na ten sam zachód słońca i czuł dokładnie to samo zdumienie.
Podsumowanie
Wynajęcie auta w Albanii to pomysł odważny, ale genialny. O ile nie masz alergii na dziury w drodze, brak znaków i sytuacje typu „czy to jeszcze droga czy już podwórko tej rodziny z owcami?” Ale właśnie to jest piękne – nieprzewidywalność. Jadąc, nie wiesz, czy za zakrętem będzie przepaść, plaża czy sklepik z arbuza. Czasem – wszystko naraz
To nie była podróż all-inclusive. To była podróż all-improwizacja. I właśnie dlatego zapamiętam ją na długo. Nie tylko dlatego, że widoki były bajeczne. Ale dlatego, że Albania patrzy na ciebie z uśmiechem i mówi: „Nie musisz rozumieć. Wystarczy, że jesteś.”
A Ty?
Zostaw komentarz pod wpisem – napisz, co Cię najbardziej zaskoczyło, urzekło albo wytrąciło z równowagi na albańskich drogach. A może dopiero planujesz swoją trasę przez południową Albanię? Daj znać – z chęcią odpowiem i podpowiem!
Zostaw odpowiedź